viernes, 30 de mayo de 2025

Os poemas das miñas horas mortas (III)

A nosa poeta HERA CARDEIRO nos agasalla coa sua colección poemas das miñas horas mortas (III)

                   




eu sintonicei con cada verso 

teu

,Y PODRIA AFIRMAR QUE

o meu universo

e tamen o meu. 

 


PRAIA DA ANCORA

PRAIADA DA ANCORA

 NON TE VISITEI NUDAANCOR

 

gotiñas de mermelada

sutil orballo sobor das faces

necesitads de masaxes.

              así sinto a vida

que a par subrila.





donde estarán las claves

sombra en el mar,

luciernagas del aire

de las ganas de vivir

ahora ya perdidas.

estan del lado tuyo vida mía





bolboretas rodeaban

ese grupo a que eu pertenzo

pero eu corrín cara ti

e embalsamácheme tépedamente

dándome saúde 

por un tempo....

miña amiga a mar.




cando o merlo

pousaba onda seu niño

viñas verme, meu cariño

onda nudez rega o corpo

pouco a pouco co

grito flameante

do intre mais outo.




que fas campesiño

labrando terras labrando

contando as luas

ao borde do miño

vou un rato a contar sementes

preparar para o muiño.




se vin un rio de lus 

foi coa tua axuda

pois tan absurda me vexo

coma a herva seca na mula.






dende o pasado estio

do  outono presente cegueiro

e deixacheme presas de neeboeiro entreiro.






Porto sn antonio

a denia de Valencia

só     hai unha onda

de  escumas cantareiras


un pistilo das letras suaves

el Montjuichk

en el tono roto da cruz

hai solde ISLAhai ti ti .





close your hearth

close your senses

otherwise

your senses

will be fustrates,




entre 

 cores 

entre cunchas

as poesias

e o meu ser

fluctuan





lus do meu saber

lus do meu  ser

lus da miña vida

es ti, meu ben.






o vento zoaba

movianse as ponlas

e  as portas pechadas

son para non sair fora.







ssi un lápiz me hace tejer

y un boligrafo escribir

no habra lanas que calcetar

ni por gusto ni por fin.




los  arboles petenecen a la tierra

y hasta para la Naturaleza.

su madre.

como soy naturalista tengo mas de una Madre.







pusieron piedra por piedra

cristales tras cristales

para que hasta las camaras

nos controlen como un zoo de  animales




soy luz

soy afable y clara como las riadas en invierno,

de los enamoramientos

estoy hecha de honor

y de un gran amor.




a  le son

de moi mói meme

 je peume reconstruire

je t ma vie.




sinte o teu pracido humido

de pel contra pel

expresando agarimo

o que se atopa en cada ser vivo.


son froitttis lices verdes li ces lucecesverves e flucrs verdes

e e ccerrracdoosd.


A o verde

son as froites

que os coros brindan as noites



Quero facerche unha omenaxe

simple coma un abrazo

por ser tan paciente

tan considerado.








do soño

ssabiaaseguro de  que

sobreviviria






HERA CARDEIRO






















No hay comentarios:

Publicar un comentario