A nosa poeta HERA CARDEIRO nos agasalla coa sua colección poemas das miñas horas mortas (III)
eu sintonicei con cada verso
teu
,Y PODRIA AFIRMAR QUE
o meu universo
e tamen o meu.
PRAIA DA ANCORA
PRAIADA DA ANCORA
NON TE VISITEI NUDAANCOR
gotiñas de mermelada
sutil orballo sobor das faces
necesitads de masaxes.
así sinto a vida
que a par subrila.
donde estarán las claves
sombra en el mar,
luciernagas del aire
de las ganas de vivir
ahora ya perdidas.
estan del lado tuyo vida mía
bolboretas rodeaban
ese grupo a que eu pertenzo
pero eu corrín cara ti
e embalsamácheme tépedamente
dándome saúde
por un tempo....
miña amiga a mar.
cando o merlo
pousaba onda seu niño
viñas verme, meu cariño
onda nudez rega o corpo
pouco a pouco co
grito flameante
do intre mais outo.
que fas campesiño
labrando terras labrando
contando as luas
ao borde do miño
vou un rato a contar sementes
preparar para o muiño.
se vin un rio de lus
foi coa tua axuda
pois tan absurda me vexo
coma a herva seca na mula.
dende o pasado estio
do outono presente cegueiro
e deixacheme presas de neeboeiro entreiro.
Porto sn antonio
a denia de Valencia
só hai unha onda
de escumas cantareiras
un pistilo das letras suaves
el Montjuichk
en el tono roto da cruz
hai solde ISLAhai ti ti .
close your hearth
close your senses
otherwise
your senses
will be fustrates,
entre
cores
entre cunchas
as poesias
e o meu ser
fluctuan
lus do meu saber
lus do meu ser
lus da miña vida
es ti, meu ben.
o vento zoaba
movianse as ponlas
e as portas pechadas
son para non sair fora.
ssi un lápiz me hace tejer
y un boligrafo escribir
no habra lanas que calcetar
ni por gusto ni por fin.
los arboles petenecen a la tierra
y hasta para la Naturaleza.
su madre.
como soy naturalista tengo mas de una Madre.
pusieron piedra por piedra
cristales tras cristales
para que hasta las camaras
nos controlen como un zoo de animales
soy luz
soy afable y clara como las riadas en invierno,
de los enamoramientos
estoy hecha de honor
y de un gran amor.
a le son
de moi mói meme
je peume reconstruire
je t ma vie.
sinte o teu pracido humido
de pel contra pel
expresando agarimo
o que se atopa en cada ser vivo.
son froitttis lices verdes li ces lucecesverves e flucrs verdes
e e ccerrracdoosd.
A o verde
son as froites
que os coros brindan as noites
Quero facerche unha omenaxe
simple coma un abrazo
por ser tan paciente
tan considerado.
do soño
ssabiaaseguro de que
sobreviviria
HERA CARDEIRO
No hay comentarios:
Publicar un comentario